Lazen wij vroeger ‘vrij’ op school? Ik kan het me niet herinneren. De schoolbieb bestond uit hooguit twee plankjes. Een boek was luxe. Gelukkig is die tijd voorbij. Kinderboeken te kust en te keur, met het gevaar dat je niet weet wat je kiezen moet. De basisschool heeft de dankbare taak kinderen wegwijs te maken in kinderboekenland. Een lastige klus voor docenten maar een belangrijke, want kinderen die eenmaal de smaak van lezen te pakken hebben, raken hem nooit meer kwijt. Hoe de wereld zich ook ontwikkelt in de digitale revolutie, lezen zal altijd nodig blijven. Of dat nou van het scherm of van papier is. En als het goed is, zal het ook altijd léúk blijven. Wie leest met plezier, neemt ook met plezier kennis tot zich en leert de wereld beter begrijpen. Ik hoop dat de Leeskwartierboekjes aan dat leesplezier een steentje bijdragen.
Bies van Ede, auteur van Leeskwartier groep 5
Als kind begreep ik weinig van de wereld. En ik had het idee dat de wereld ook niet veel van mij snapte. Ik voelde me vaak alleen met wat ik zag, hoorde, dacht en beleefde. Tot ik ontdekte dat er, naast die onbegrijpelijke buitenwereld, nog een heel andere wereld bestond: een namaakwereld van papier. Die wereld was dan wel nep - alles was van begin tot eind bij elkaar verzonnen - maar het was daar voor mij stukken leuker, spannender en leerzamer dan in de echte wereld. Al lezend voelde ik me gehoord, gezien en begrepen. Ik was soms letterlijk ‘van de wereld’ tussen de gigantische berg knuffels en kussens waar ik me nestelde met mijn boeken. Je zou het een vlucht kunnen noemen. Maar ik noem het liever: thuiskomen.
Berdie Bartels, hoofdauteur van Leeskwartier groep 4 en auteur van groep 5
‘Als jullie nu naar huis gaan,’ zei Pippi tegen Tommy en Annika, ‘kunnen jullie morgen weer terugkomen. Als jullie niet naar huis gaan, kunnen jullie ook niet meer terugkomen. En dat zou jammer zijn.’ Dat vonden Tommy en Annika ook. En dus gingen ze naar huis. Dit fragment komt uit mijn favoriete kinderboek Pippi Langkous van de Zweedse schrijfster Astrid Lindgren. Op mijn achtste werd ik verliefd op Pippi, verliefd op boeken, verliefd op lezen. En dat ben ik nog altijd. Het is toch fantastisch hoe je met de 26 letters van het alfabet zoveel wonderlijke werelden kunt ontdekken en spannende avonturen kunt beleven. Je kunt in de huid van helden en boeven kruipen. Je kunt de wereld veroveren, redden of plat bombarderen. Je kunt doen wat je maar wilt, zonder dat iemand er last van heeft, want alles speelt zich af in je verbeelding. Ik hoop dat de boekjes over de Topschool kinderen een topleeskwartier bezorgen. Ik vond het als schrijver ontzettend leuk om ze te bedenken en te schrijven. Hiep hiep hoera voor boeken! Lees ze nog lang en gelukkig!
Dirk Nielandt, hoofdauteur van Leeskwartier groep 8 en auteur van groep 5
Ik ben een echt boekenbeest! Dat is al vroeg begonnen. Ik was niet los te scheuren van mijn boeken. Mijn moeder moest me vroeger naar buiten sturen: ‘Ga toch eens buiten spelen, je verleest je verstand nog eens!’ En als mijn vader naar boven kwam, verstopte ik gauw de zaklamp waarmee ik onder de dekens lag te lezen. Gelukkig mochten we veel vrij lezen op school. En het is maar goed dat we toen al zo’n grote bibliotheek hadden in Den Bosch! Ik liep er de deur plat: Thea Beckman, Paul Biegel, Astrid Lindgren ... allemaal gingen ze mee naar huis. Mijn grootste favoriet was Arendsoog. Ik was dol op al die andere werelden waar ik helemaal in kon wegkruipen. Dat doe ik nu nog steeds, als ik schrijf. Daarom heb ik met héél veel plezier de verhalen voor Leeskwartier bedacht!
Monique van der Zanden,hoofdauteur van Leeskwartier groep 5 en 6 en auteur van groep 4 en 8
Wat ik mooi vind aan boeken en lezen? Je kunt zo heerlijk genieten van de taal en je kunt de werkelijkheid even ontvluchten. Je kunt meeleven met mensen die leuke dingen doen of spannende, gekke of onvoorstelbare dingen of gewone dingen, maar dan toch anders. Daardoor kijk ik met nieuwe ogen naar mijn eigen leven. Lezen opent deuren in mijn hoofd. Een boek openslaan en in je handen hebben, is heerlijk. Het gevoel hebben dat het verhaal op je wacht, dat je het in je eigen tempo tot je kunt nemen, dat je het opnieuw kunt lezen, helemaal of stukjes ervan. Dat een boek soms mooi is op je zesde en anders mooi is als je al acht bent. Het groeit met je mee. Maar dat blijft ook als je volwassen bent. Als ik een boek herlees, lees ik het anders. Sommige boeken horen bij een tijd in mijn leven. Ik las bijvoorbeeld Alleen op de wereld toen ik mijzelf ook heel alleen voelde. Dat is fijn, dan ben je minder alleen. Ik hoop dat veel kinderen mijn leeservaring ook zullen hebben. Door uw hulp, onder andere. Mireille Geus, auteur van Leeskwartier groep 6
Als kind vond ik lezen al heerlijk. Het eerste boek dat ik in één ruk heb gelezen, was De kleine kapitein. Nadat ik het uit had, wist ik niet hoe snel ik naar de bibliotheek moest gaan om het volgende deel van De kleine kapitein, dat geloof ik De kleine kapitein in het land van Waan en Wijs heette, te lenen. Na drie delen was het avontuur afgelopen, dus heb ik ze nog vaak opnieuw gelezen. Ook heb ik alle delen van Wipneus en Pim gelezen. Ooit vond ik zomaar vijf gulden op straat waarvan ik onmiddellijk twee boeken van dit tweetal bij de boekhandel ben gaan kopen. Het is zo fijn om in je hoofd je eigen film te maken van wat je leest. Natuurlijk helpen mooie illustraties hierbij, maar de film van het verhaal mag je altijd zelf maken! Door het lezen ontdek je nieuwe werelden. Of ze nu écht bestaan of verzonnen zijn. Door te lezen, kom je in de wereld van andere culturen zonder dat je hiervoor hoeft te reizen. Als ik een boek boeiend vind, vergeet ik de tijd en de plaats waar ik ben. Eén van mijn wensen was ooit zélf een boek te schrijven. Die wens is een paar jaar geleden uitgekomen, waarna vele boeken volgden. Met veel plezier heb ik rondom de personen die in deze serie zijn bedacht, twee avonturen geschreven. Drie andere schrijvers hebben óók verhalen rondom deze figuren geschreven en net als jullie kan ik niet wachten om al die verhalen te gaan lezen. Veel leesplezier,
Jørgen Hofmans, auteur van Leeskwartier groep 4
Iedere keer als ik een boek schrijf, denk ik aan een van mijn lievelingsboeken. Alleen op de wereld was er zo een. Een beetje verdrietig las ik de laatste bladzijde. Als puber las ik weer een ander mooi boek. Gelukkig gaf de uitgever op de achterflap de tip dat er nog meer boeken in die serie waren. Snel fietste ik naar de bibliotheek en hoopte dat ze niet waren uitgeleend. Soms moet ik lang wachten op dat ene boek, dat speciaal voor mij lijkt te zijn geschreven. Thuis sla ik het open. Na de eerste bladzijde weet ik het al ... dit is weer zo’n topper! Als ik het uit heb, ben ik even chagrijnig, maar daarna roep ik tegen iedereen: ‘Ben je op zoek naar een héél mooi boek? Ik ken er een!’ Soms stoot ik in de bibliotheek zelfs een wildvreemde aan. Ik duw hem mijn lievelingsboek in de hand: ‘Ik weet zeker dat jij dit een fantastisch boek vindt!’ Gelukkig gaan de meesten het dan lezen. Daarom is het zo fijn als je het eerste boek van Leeskwartier uit hebt. Er liggen nog zeven andere op je wachten. Lorna Minkman, auteur van Leeskwartier groep 4
Als kind las ik al ontzettend graag. Ik verstopte me meestal op zolder om daar ongestoord boeken te kunnen verslinden. Toen ik in de vijfde klas zat (nu groep 7), las mijn juf ons voor uit De brief voor de koning van Tonke Dragt. Ik was meteen verkocht en ik wilde alle boeken van Tonke Dragt lezen. In haar boeken kun je zo heerlijk verdwijnen. Op school kregen wij nooit tijd om te lezen, dus haalde ik stapels boeken uit de bibliotheek. Elk jaar kregen we een nieuwe leenkaart, telkens in een andere kleur, en ik weet nog goed hoe blij ik werd van een spiksplinternieuwe, kreukvrije kaart. Ik las alles: avonturenboeken, maar ook waargebeurde verhalen. Ik herinner me een boek over Mozart, dat ik geweldig vond. Ik zou de voorkant nog zo uit kunnen tekenen. Het schrijven voor Leeskwartier vond ik een leuke uitdaging. Ik hoop dat mijn verhalen jullie meenemen naar kampeerboerderij De Klomp. Want geloof me, daar is veel te beleven.
Anneke Scholtens, hoofdauteur van Leeskwartier groep 7
Vrij lezen was er vroeger niet bij op de lagere school waarop ik zat. Als je klaar was met taal, kreeg je gewoon extra taal. En als je klaar was met rekenen, kreeg je extra rekenen. Er was natuurlijk wel leesles. Iedereen had hetzelfde leesboek en als de meester je naam noemde, was jij aan de beurt om een stuk hardop te lezen. Ik probeerde altijd vooruit te lezen, vooral als het spannend was. Daar zat een risico aan, want de meester kon zomaar je naam noemen, zelfs als je al een beurt had gehad. Als je dan niet wist waar je verder moest lezen, kreeg je flink straf. Lezen was toen niet echt leuk. Gelukkig was er thuis genoeg te lezen. Thuis kon ik vrij lezen zoals het hoort: lekker met een boekje in een hoekje. En zo doe ik het nog steeds ...
Henk Hokke, auteur van Leeskwartier groep 7
Ik kan soms jaloers zijn op alle mooie series die verschijnen voor basisschoolleerlingen. Wij lazen Rozemarijntje in de klas. Beduimelde boeken over de mierzoete Rozemarijntje die nooit iets stouts doet. Als schrijver én als lezer houd ik van echte mensen, zoals Renske en Joram die stiekem samen ontsnappen van het kamp om te gaan kanoën. Dat had Rozemarijntje nooit gedaan. Ik had een leraar, meneer Van Gameren, die elke dag voorlas. Hij trok je bijna letterlijk het boek in. Soms werd ik dan zo nieuwsgierig, dat ik het boek uit de bieb haalde en thuis vast verder ging lezen. Madelief van Guus Kuijer is mijn favoriet. Als kind, als volwassene en waarschijnlijk nog steeds als ik een besje ben. Hoewel, ik ben ook gek op Kuijers Polleke, een prachtige serie die ik al vaak cadeau heb gedaan. Voor altijd samen. Amen! Jolanda Horsten, auteur van Leeskwartier groep 7
Toen ik zes was, leerde ik lezen, maar hoe dat precies ging, weet ik niet meer. Ik weet wel dat ik heel blij was toen ik het eenmaal kon, want ik had op mijn verjaardag van mijn veertien tantes al een flinke stapel boeken gekregen! Ik las ook met de klas, maar de schoolboekjes van toen vond ik niet leuk. Eén boekje was heel eng, over een mannetje dat oersterk was en dwars door de deur kon lopen. Dat deed hij ’s nachts en wie hij tegenkwam, sloeg hij helemaal bont en blauw. Ik was blij dat het boek uit was, al weet ik niet meer hoe het afliep. Misschien ben ik er dus schoolziek van geworden en heb ik daardoor het eind gemist! Toen ik tien werd, mocht ik naar de bibliotheek en daar hadden ze boeken over poolreizigers. Dat wilde ik toen ook worden en ik sliep de hele winter met het raam open om alvast te oefenen. Tegenwoordig is dat niet zo vreselijk, omdat het bijna nooit meer vriest. Maar toen ik tien was, had je de beruchte winter van 1962/1963. Het vroor toen wekenlang twintig graden, er was een gierende oostenwind en er lag bijna elke nacht wel een grote hoop sneeuw in mijn slaapkamer. Mijn moeder was daarom heel blij toen ik zei dat ik geen poolreiziger meer wilde worden, maar zeeheld. Dat had ik ook uit een boek. Dus als je niet weet wat je later wilt worden, moet je boeken lezen. En als je het wél weet ook, want er staan nog veel meer interessante dingen in boeken. Peter Smit, auteur van Leeskwartier groep 6 en 7
Op school deden we niet aan vrij lezen, maar wat had ik dat graag gewild! Lekker in de klas in je boek wegduiken, even ontsnappen naar een eigen, geheime wereld. Voorgelezen worden vond ik heerlijk en boeken lenen uit de Hilversumse bieb ook. Het boek Alleen op de wereld maakte zoveel indruk dat ik daar dagen van in de ban was. Vroeger vond ik het heel naar als een boek geen happy end had, terwijl ik nu Achtste-groepers huilen niet van Jacques Vriens een heel bijzonder boek vind. Wel liep ik daar dagen mee in mijn hoofd, toen ik het net uit had. Dat is wat boeken doen: ze openen een wereld voor je. Door lezen word je wijzer en verstevig je je eigen plek in de wereld. Afgelopen zomer inspireerde het regenwoud in Guatemala mij tot het schrijven van Een bende in de jungle voor Leeskwartier. Het is ontzettend leuk om een vakantie te kunnen ‘gebruiken’ voor een boek.
Joke de Jonge, auteur van Leeskwartier groep 8
Al die mooie boeken die er nu zijn ... en zoveel keuze! Toen ik klein was, waren er gelukkig ook al spannende en grappige boeken. Zo was ik gek op de verhalen van Astrid Lindgren (bijvoorbeeld De Gebroeders Leeuwenhart) en Roald Dahl (De GVR). Af en toe waren de tekeningen ook mooi. Zo hield ik van de fijne tekeningen in de boeken over Madelief. Op school mochten we af en toe boeken lezen. Meestal zagen die er vergeeld en oud uit. Dan konden ze me niet uitnodigen. Van huis uit was ik wel een beetje verwend, hoor! Ik mocht mijn boeken kiezen in de boekhandel en ze staan nog steeds in mijn boekenkast! En zelfs nu nog wil ik de boeken die ik lees, graag houden. Bibliotheken zijn speciaal en ik neus er graag, maar toch koop ik mijn leesvoer liever. Dan kan ik er altijd nog een keer mijn neus in steken. Ik schreef heel graag mee aan de serie Leeskwartier, want ik vind het belangrijk dat er ook op school leuke, grappige, spannende en mooie boeken zijn. Els Hoebrechts, auteur van Leeskwartier groep 6 en 8
Als kind las ik graag. Heerlijk vond ik het om al lezend een andere wereld te betreden. Ik deelde eenzaamheid en verdriet met Remi, die alleen op de wereld was. Met Arendsoog galoppeerde ik over de prairie. En lol had ik met de verstrooide professor Zegellak, Pinkeltje en Wiplala. Iedere week ging ik naar de bibliotheek om nieuwe boeken te halen. Het boek dat de meeste indruk op me maakte, was De Kinderkaravaan van An Rutgers van der Loeff. Het gaat over een twaalfjarige jongen die zijn kleinere broertjes en zusjes door het Wilde Westen van Amerika moet leiden. Zonder ouders, zonder voedsel en met overal wilde dieren en indianen op de loer. Hij moest streng zijn en dapper, slim en sterk. Een bijzondere jongen dus. Op de Topschool zitten ook bijzondere kinderen. Door hun uiteenlopende talenten en hechte vriendschap weten ze de moeilijkste problemen op te lossen. Ik hoop dat de lezers van nu zich net zo laten meevoeren in deze spannende verhalen als de boeken van vroeger met mij deden. Els Rooijers, auteur van Leeskwartier groep 8
Als kind was ik helemaal verslingerd aan boeken! Voor het slapen gaan, maakte ik van mijn bed een tent en daar lag ik dan urenlang veilig in mijn holletje te lezen met een zaklantaarn. Ik las echt alles: als er maar veel fantasie in zat! Mijn favoriete jeugdboeken van toen waren Koning van Katoren (Jan Terlouw), Het malle ding van bobbistiek (Leonie Kooiker) en Kruistocht in spijkerbroek van Thea Beckman. Maar ook zat ik met mijn neus in de wetenschappelijke boeken van mijn vader. Daar begreep ik niks van, maar ik vond de wereld van al die rare fossielen en dino's echt fantastisch. Lezen op school vond ik een beetje eng. Ik hield niet van hardop voorlezen in de klas omdat ik erg verlegen was. Liever zat ik met een boekje thuis in mijn bedtent of bij de open haard. Natuurlijk was ik ook lid van de bieb. Daar heb ik denk ik de hele jeugdafdeling geleend! Maar ik had een voorkeur voor geschiedenisverhalen en verhalen over andere landen. Ik lees ook nu nog heel erg veel. Ik koop bijna elke week boeken en lees elke avond met de poes op schoot en een kaarsje aan. Mijn tv heb ik dan ook de deur uit gedaan, want ik keek toch nooit meer. Ik koop en lees nog steeds veel kinderboeken; met plaatjes, want als tekenaar geniet ik heel erg van mooie illustraties. Mijn favoriete kinderboeken van dit moment zijn de boeken van Chris Priestly (De verschrikkelijke verhalen van oom M.: heel eng!) en Chris Riddell (Ottoline and the Yellow Cat: niet eng maar heel erg grappig!). Het belangrijkste toen, maar ook nu voor mij aan lezen, is dat het deuren in je hoofd openmaakt naar prachtige, andere spannende wereldjes toe. Je kunt zomaar op reis gaan in je hoofd! En je leert stiekem heel veel dingen die je in het echte leven ook kunt gebruiken. Als ik op een onbewoonbaar eiland zou moeten gaan wonen en drie dingen zou mogen meenemen, dan zou dat een boek zijn, een pen en papier. Zodat ik als ik dat ene boek uit heb, zelf nog boeken zou kunnen schrijven en tekenen. Het illustreren van de boeken van Leeskwartier was echt een feestje! Ik vond de boekjes echt geweldig leuk en hoop dat alle kinderen er net zo van zullen genieten als ik heb gedaan!
Mariëlla van de Beek, illustrator van Leeskwartier groep 4
Lezen op de basisschool vond ik heerlijk. Keuze genoeg in de bibliotheek. Ik selecteerde boeken op aantrekkelijke omslagen. Ik speurde of de tekeningen met de tekst klopten. En het mooiste was het als de illustrator extra dingetjes tekende die niet in de tekst stonden. Ik kon wegduiken in een tekening en daarbij mijn eigen verhaal verzinnen. Mijn lievelingsboeken zijn Wiplala en Wiplala weer van Annie M.G. Schmidt. En Kleine Sofie en Lange Wapper van Els Pelgrom. In een hoekje van de bank wegdromen in een fantastische en spannende wereld. Met prachtige tekeningen. Dan hoorde ik mijn moeder niet meer als ze me riep! Bij ivan en mij in de tuin lopen ook schapen met lammetjes. En als ik uit het raam kijk, zie ik koeien grazen. Tractoren rijden door de straat. Kampeerboerderij De Klomp zou hier zo hebben kunnen staan. Dat maakte het tekenen voor Leeskwartier extra leuk! ilia, samen met ivan illustrator van Leeskwartier groep 7
Terugdenkend aan mijn basisschoolperiode, waarin ik ontdekte dat ik wel goed kon tekenen, komt ook de herinnering terug aan de eerste kinderboeken die ik las. De boeken van Jan Terlouw waren populair en ze maakten diepe indruk op me; Koning van Katoren of Oom Willibrord. Urenlang is misschien overdreven, maar ik kon blijven kijken naar de covers van de boeken. Die intrigeerden me! Wat een verhalen en wat was dat mooi getekend! Nu, jaren later, maak ik zelf illustraties voor kinderboeken. En hoewel het aanbod van kinderboeken zo veel groter is dan in mijn basisschooltijd, is de concurrentie ook heviger geworden. De tv zendt van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat kinderprogramma’s uit. De computer schreeuwt met bliepjes en belletjes om aandacht. Zo veel te doen! Maar wat deze jongens uit de moderne tijd toch niet zo gemakkelijk doen, is de fantasie prikkelen. Een eigen universum bedenken. De film in je hoofd laten draaien. Tot rust komen in plaats van hyper de hiep worden door zoveel prikkels. Een kinderboek is heerlijk. Zoals het vroeger was, wordt het vaak niet meer, want ik lees nu beroepsmatig en er zit altijd een soort druk achter. Ik zit met potlood klaar om meteen een aantekening op het manuscript te maken als ik iets lees wat van belang is voor de illustraties die ik ga schetsen; Jantje heeft rood-wit gestreepte sokken aan tot onder de knie ... Maar af en toe valt alles om me heen weg, net zoals vroeger, en dan zit ik weer helemaal in het verhaal. Bedenk ik samen met Do en Luna een oplossing voor een wereldprobleem. Zie ik een hippiekok aan een wortel knagen en Mr. Mob wat kruimels van zijn Italiaanse pak vegen ...
Mark Janssen, illustrator van Leeskwartier groep 8